یه روز…

نشسته بود روی همین صندلی کنارم و با غرور خاصی تعریف می کرد که در چه شرایطی چه کارهایی می تونسته انجام بده و نداده… توی اون لحظه داشتم به این سوال فکر می کردم که حالا من این خویشتنداری و انسانیتت رو به اراده و اخلاقت نسبت بدم یا بذارم پای اون محافظه کاری خاصت و صرفاً اینکه شهامتش رو نداشتی؟

پ.ن.: و یه حسی بهم اطمینان میده که گزینۀ دوم خیلی محتملتره.